Weet je wat lastig is aan schrijven? Dat er geen grenzen zijn. Als je gaat schrijven kan en mag het over alles gaan. Alles wat er in je opkomt of wat je eerder bedacht hebt. Absolute vrijheid. En dat is beangstigend.

Als het werkelijk overal over mag gaan, waarover zal het dan gaan? Wat kies ik? En waarom? En waarom dat, en niet wat anders? Wat maakt dat ik het nu over dit moet hebben en niet over dat? Het mag tenslotte over alles gaan. Ik kies. Kies wie er een rol spelen, hoe ze zijn, wat ze doen. Ik kies waar het zich afspeelt, hoe lang het duurt, hoeveel er gebeurt.

En dan doemt het volgende spookbeeld op: tijd. Als ik nu over dit schrijf en niet over dat, dan verspil ik misschien wel kostbare tijd, de tijd die me was gegeven om me niet met dit, maar met dat bezig te houden! Ik verstoot tegen de universele, de goddelijke planning die dat tijdsgewricht aan mij ter beschikking heeft gesteld, ja, het voor mij gereserveerd heeft, om over dat en niet over dit te schrijven!

Dat gaat me opbreken, kan niet anders.

En dan dringt het tot je door. Dat het echt niet uitmaakt wat je schrijft. Dat er op alle vragen die je jezelf stelt geen antwoorden zijn, geen antwoorden komen. En dat het daarmee onbelangrijk is. Het maakt niet uit waarover je schrijft.

Als je maar schrijft.